Postanowiłem znów zbudować model Fokkera DR1 ponieważ uznałem, że po zmianie regulaminu ESA WW I ma to sens. Poprzednik w wersji 80 cm odstawał od konkurencji prędkością lecz w walce kołowej na małej wysokości nie miał sobie równych. Mam tylko nadzieję, że zmieszczę się w wadze, w końcu mam extra jeden płat.

Fokker Dr 1 to niemiecki samolot myśliwski, trójpłatowiec z okresu pierwszej wojny światowej. Powstał w odpowiedzi na pojawienie się w lutym 1917 r. trójpłatowca Sopwith Triplane jednak nie był jego kopią, tylko samodzielnym projektem. Samolot został zaprojektowany przez Anthony'ego Fokkera i szefa warsztatu doświadczalnego zakładów Fokkera Reinholda Platza. Dr.1 był wolnonośnym trójpłatem z kratownicowym kadłubem krytym płótnem, gruby profil płatów i ich niewielka rozpiętość zapewniały mu doskonałą zwrotność i wznoszenie. Jednak trzeci płat zwiększył opór czołowy w związku z czym samolot z dość słabym silnikiem rotacyjnym 110 KM rozwijał maksymalnie 165 km/h. Z tego względu nie nadawał się do pościgu za szybszymi dwupłatowcami, był natomiast doskonały w walce kołowej o czym wcześniej już wspomniałem. Pierwsze dwa egzemplarze maszyny zostały przetestowane przez najlepszych wówczas pilotów myśliwskich Wernera Vossa i Manfreda von Richthofena, których opinia miała decydujący wpływ na wprowadzenie samolotów na front w październiku 1917 r. Wyprodukowano 320 egzemplarzy. Jego uzbrojenie to 2 karabiny maszynowe strzelające przez śmigło. Samolot nie miał bezpośredniego następcy, innych trójpłatów Niemcy seryjnie nie budowali. Zastąpił go Fokker D.VII.

Wersja kolorystyczna, którą wybrałem przedstawia samolot niejakiego pana Johanna Janzena, dwunastokrotnego zwycięzcy starć powietrznych. Z mojego punktu widzenia malowanie jest ciekawe, pod warunkiem, że uda mi się odtworzyć pociągnięcia pędzlem na płatach i kadłubie charakterystyczne dla tego typu samolotu.

Prezentacja foto:

Dlaczego WWI ? Bo tylko takie latanie uznaje. WWII to dla mnie zbyt duża przypadkowość, a po drugie resurs mojego DVII

jest już zaawansowany...

Dlaczego Pfalz D III - to sylwetka jeszcze zgrabniejsza od oklepanego Albatrosa D III. I mnóstwo dostępnych malowań. 

Teraz trochę historii za:

Pfalz D.III był pierwszą oryginalną konstrukcją zakładów Pfalz, która dotychczas produkowała głównie na licencji. Konstruktorem był Rudolf Gehringer. 

Konstrukcja kadłuba półskorupowa, podobnie jak w przypadku Albatrosa, z ukośnie klejonych kilku warstw cienkiej sklejki układanej w formie i prasowanej na gorąco pod ciśnieniem. Uzyskiwano w ten sposób bardzo odporną na uszkodzenia konstrukcję, o doskonałej aerodynamice. 

Płaty i stery o konstrukcji drewnianej, krytej płótnem. Lotki na górnym płacie. Zastrzały ze sklejki formowanej na prasie. 

Napęd stanowiły silniki rzędowe Mercedes DIII a później mocniejszy DIIIa. 

Wymiary:

rozpiętość 9,40 m

długość 6,95 m 

Model przy rozpiętości 1 metra, będzie w skali prawie 1/10

Poniżej plany znalezione w internecie oraz prawdopodobny wzór malowania:

Teraz pozostaje czekać na paczuchę od Marka. 

w regulaminie nie ma nic na temat ograniczenia tylko do jednego modelu, więc zdecydowałem się rozpocząć jeszcze jedną konstrukcję. Zwłaszcza po bardzo udanym Pfalzie DIII 

Mój wybór padł na Albatrosa DII.  To te maszyny pozwoliły na odzyskanie panowania w powietrzu przez Niemców. Mam nadzieję, że i Mnie ten samolot pozwoli na uzyskanie panowania w zawodach ESA   Poza tym wszyscy mają albatrosy ze słupkami w V a Ja będę miał innego 

Trochę Historii:

Po początkowych sukcesach Fokkerów EI -EIII w 1916 roku sytuacja odwróciła się gdy Anglicy wprowadzili Airco DH2 i Sopwith Pup, a Francuzi Nieuporta 11c1 i spad 7c1. Na nową sytuacje Niemcy starali odpowiedzieć się dosyć szybko. Wprowadzono nowe maszyny Halberstadt DII, Roland DI i DII, Fokkery DI - DV i Albatrosa DI. Ten ostatni okazał się wyjątkowo udany. Po niewielkich poprawkach (obniżono górny płat aby poprawić widoczność) wprowadzono jego drugą wersję Albatrosa DII.Przygotowane w pośpiechu nowe konstrukcje nie zawsze spełniały wymagania. Halberstadty, choć bardzo zwrotne, pod innymi względami ustępowały Nieuportom. Fokkery DI - DV miały słabe osiągi i niską jakość wykonania (używano je głównie do szkolenia). Roland miał niewystarczającą zwrotność i widoczność. Na placu boju pozostał tylko Albatros. 

Doskonała aerodynamika (najlepsza wśród wszystkich samolotów 1916 roku), silnik o mocy 118 kW, półskorupowy kadłub drewniany i prostokątne płaty stały się postrachem lotników Ententy. Jego następcą został Albatros DIII, już wyraźnie zarażony chorobą półtorapłatów.

Zbudowano 50 samolotów w wersji DI i 275 w wersji DII. 

Dane techniczne:

rozpiętość - 8,5 m

długość - 7,4 m

masa własna - 673 kg

masa w locie - 898 kg

prędkość maksymalna - 165 km/h

czas wznoszenia na 2000 m - 9 min. 10 s

czas lotu - 1,5 h

Jeżeli chodzi o malowanie, to nie było ono aż tak urozmaicone jak w 1917 i 1918 roku. Zdecydowałem się na malowanie samolotu z Jasta 14. Ten samolot bardziej w głębi. Niestety pilot jest nieznany. 

To jest wizja artystyczna tego samolotu   (chyba zapomnieli o wstążce za gonem  ) 

Widok płatów z góry (ja będę miał te z prawej):

Przykładowy wygląd modelu 

Następnym razem to co w pudełku 

* materiał zdjęciowy został zaczerpnięty z Internetu.

Dzięki przychylności Marka Rokowskiego, uda mi się wreszcie zrealizować coś, co długo za mną chodziło. Niekoniecznie myślałem o esiaku, ale jednak właśnie taki będzie pierwszy. Zostanie wycięty dla mnie egzemplarz P-47...

Najliczniejszy samolot USA II WŚ (15 683szt.), wysłużony myśliwiec i myśliwiec szturmowy. Uzbrojonie w postaci ośmiu karabinów maszynowych 12,7mm, silniczek 2000 km i duża prędkość powodowały, że były bardzo efektywne w starciu z różnorodnymi celami. 

Ze względu na swój urokliwy kształt, nazywany jest dzbankiem...

Ja się  skupiam na wersji P-47M-1-RE. Należał do 56 grupy myśliwskiej, Eskadry 63. Pilotowany przez Capt. Charles'a McBath'a w 1945 roku. Nazywany "Dottie Dee II"

Sylwetka prawdopodobnie każdemu jest znana, ale i tak podam rzuty.

A tutaj malowanie, 

Kilka zdjęć...

No i pilot, Charles McBath

Jak tylko dojdzie paczka, od razu wezmę się do roboty. 

Pozdrawiam.

Zdecydowałem się na wykonanie modelu samolotu Pfalz DIII.

Dlaczego?

Jest to jeden z „koni roboczych” niemieckiego lotnictwa w 1917 roku. Powoli tworzę serię samolotów myśliwskich o dwóch płatach. Skupiłem się na niemieckich i austro-węgierskich z pierwszej wojny. Posiadam już Albatrosa DIII, Fokkera DVI, Fokkera DVII, Rolanda CII oraz Hansę-Brandenburg DI.

Po prostu nie mogłem zmarnować okazji wycięcia dowolnego samolotu  

Poza tym to naprawdę ładna maszyna

Trochę historii:

Samolot był pierwszą oryginalną konstrukcją firmy Pfalz (do tej pory produkowała licencyjne maszyny np. Roland DI i DII). Od konstrukcji Rolandów przejęto skorupową konstrukcję kadłuba. Pozwalało to wykonać kadłuby bardzo lekkie i wytrzymałe o doskonałych kształtach aerodynamicznych. Dodatkową zaletą samolotu była bardzo dobra widoczność z kabiny. Ciekawostką jest to, że statecznik poziomy miał wypukłość do dołu.

Posiadał jednak i wady, jedną był słaby silnik Mercedes DIII o mocy 160 KM nadający samolotowi prędkość maksymalną 165 km/h. Drugą było nietypowe dla niemieckich maszyn ukrycie karabinów w kadłubie co uniemożliwiało usuwanie zacięć. Wady te starano się wyeliminować w poprawionej wersji Pfalz DIIIa (silnik omocy 180 KM i karabiny na grzbiecie kadłuba). Niestety poprawa nie była wyraźna i samolot nie został ulubioną maszyną pilotów. Jednak ze względu na dużą produkcję (przekraczającą 1000 sztuk wszystkich typów) większość przyszłych asów miało „przygodę” z tym myśliwcem

Jednym z nich był porucznik Hans Muller. Latał on w jednostkach Jasta 12, 15 i 18.

Urodził się w 1896 r. Jak większość lotników zaczynał od piechoty. Od kwietnia 1914 służył w 13 Pułku Piechoty. Dopiero w listopadzie 1916 roku przeniesiono go do lotnictwa gdzie latał na maszynach dwuosobowych. W jednostce myśliwskiej znalazł się dopiero pod koniec 1917 roku (Jasta 12). Przeniesiony na początku 1918 roku do Jasta 15 gdzie latał na trójpłacie Fokkera (uzyskał w niej pierwsze trzy zwycięstwa). Po swoim trzecim zwycięstwie 17 marca, został zestrzelony i lądował na ziemi niczyjej. Jednak szczęśliwie wrócił do jednostki. Wkrótce został przeniesiony do Jasta 18 gdzie pokazał swój talent. Piątym zwycięstwem był pierwszy amerykański as z 9 zwycięstwami Paul Baer. 14 września rano (godzina 9) zestrzelił 3 Spady z amerykańskiej 13 Eskadry w ciągu 15 minut, a po potem jeszcze jednego po południu (o 14.40)! Jeden z nich był 100 zwycięstwem Jasta 18 J. W sumie skończył wojnę z 13 potwierdzonymi zwycięstwami (6 Spadów, 3 AR 2, RE 8, Camel, DH 4 i DH 9).

Tak wyglądał jego Pfalz DIII w Jasta 18 którego malowanie zastosuję na moim modelu

Pozostałe dane samolotu:

Rozpiętość: 9,4 m

Długość: 6,95 m

Wysokość: 2,67m

Powierzchnia nośna: 2,67 m

Masa własna: 690 kg

Masa startowa: 922 kg

Zasięg: 350 km

Czas lotu: 2h

* Zdjęcia pochodą z zasobów Internetu

Pozdrawiam

Zdecydowałem się wykonać model samolotu Siemens Schuckert D III  ponieważ zależało mi na zbudowaniu konstrukcji troszkę innej od wszystkich. Mam nadzieje że uda mi się udowodnić, że coś tak „pękatego” potrafi lataćJ

Historia

Siemens-Schuckert D.III był niemiecki myśliwiec jednomiejscowy zbudowanym przez Siemens-Schuckert Werke. Oblatany w I połowie 1917 roku dwupłatowiec posiadał silnik gwiazdowy  o mocy 118 kW (160 KM) W związku z licznymi awariami seryjne myśliwce trafiły do służby dopiero na początku 1918 r. Samolot ten miał najlepszą prędkość wznoszenia ze wszystkich myśliwców I wojny światowej (1 min 45 s na 1000 m, 3 min 45 s na 2000 m i 20 min na 6000 m). Zastąpiony został w ostatnim okresie wojny przez nowszy model Siemens-Schuckert D.IV, napędzany mocniejszym silnikiem Siemens-Halske Sh.IIIa o mocy 147 kW (200 KM). Ogółem wyprodukowano 200 samolotów wersji D.III i D.IV

Był to jednomiejscowy dwupłat konstrukcji drewnianej. Kadłub półskorupowy o przekroju kołowym pokryty sklejką, aluminiowa osłona silnika. Skrzydła dwudźwigarowe, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem, zespolone słupkami drewnianymi i drutem stalowym. Śmigło czterołopatowe z kołpakiem. Uzbrojenie: 2 zsynchronizowane karabiny maszynowe Spandau LMG 08/15 7,92 mm umieszczone na grzbiecie kadłuba przed kabiną pilota.

·         Długość: 5,70 m

·         Rozpiętość : 8,43 m

·         Wysokość: 2,80 m

·         Powierzchnia nośna: 18,90 m²

·         Masa własna : 534 kg

·         Max. masa startowa : 725 kg

·         Prędkość maksymalna : 180 km / h

·         Pułap : 8000 m

·         Uzbrojenie: 2 x 7,92 mm (0,31 cala) LMG 08/15 karabinów maszynowych

A tak model zostanie pomalowany

Opis i zdjęcia pochodzą z Internetu – Wikipedia

staje do konkursu pierwszy raz... pierwszy wątek na forum... może bedzie pierwsze... no dobra żartowałem.

Krutki opis maszyny:

Niemieckie zakłady Pfalz Flugzeugwerke GmbH produkowały samoloty od 1913 r.

Oblatany wiosną 1917 roku dwupłatowiec myśliwski Pfalz D.III był pierwszą oryginalną konstrukcją zakładów Pfalz, opracowaną przez zespół konstruktorów pod kierownictwem Rudolfa Gehringera. Na początku 1918 roku samolot zmodyfikowano tworząc wersję D.IIIa, o bardziej zaokrąglonych końcówkach stateczników i płatów, napędzaną mocniejszym silnikiem Mercedes D.IIIa o mocy 133 kW (180 KM) (przeniesiono w niej też karabiny maszynowe z wnętrza kadłuba na grzbiet przed kabiną pilota). Ogółem wyprodukowano ok. 1000 samolotów wersji D.III i D.IIIa, jednak nie były one zbyt popularne wśród pilotów ze względu na niską prędkość poziomą. Ich zaletą była natomiast doskonała widoczność z kabiny i wysoka wytrzymałość płatowca dzięki zastosowaniu skorupowej konstrukcji kadłuba. W ciągu lata 1918 r. rozpoczęto wycofywanie tych samolotów z frontu i w sierpniu pozostało ich tylko 166 sztuk.

a to malowanie które postaram sie odtworzyć

jest to wersja DIII pilota - Lt.Fritz Hohn. Autumn 1917

Dzięki temu, że termin zgłoszeń został wydłużony postanowiłem i ja wziąć udział w "boju".

Wybrałem akurat ten samolot, ponieważ zawsze podobał mi się Spitfire z kroplową owiewką i skróconymi skrzydłami, a poza tym jest to wersja chyba mało popularna wśród modelarzy, przynajmniej ja nie spotkałem się jeszcze z latającym modelem takiego Spita, może więc przyczynię się do jej spopularyzowania.

Supermarine Spitfire LFXVIE, to kolejna z wersji Spitfire'a, produkowana w okresie od września 1944r. do sierpnia 1945r. Ostatnie serie tej odmiany  miały kroplową owiewkę kabiny, a także chowane kółko ogonowe. Dzięki zmniejszeniu rozpiętości skrzydeł uzyskano poprawę osiągów oraz manewrowości na niskich i średnich wysokościach. Łącznie wyprodukowano 1054 egzemplarze tej wersji. 

KONSTRUKCJA

Całkowicie metalowa, opancerzenie kabiny i silnika

UZBROJENIE

2 działka kal. 20 mm i 2 karabiny maszynowe kal 12,7 mm

dodatkowo bomby 2x113 kg + 1x227 kg

NAPĘD

Silnik R.R. Merlin 266   1162 kW (1580 KM)

DANE TECHNICZNE

Rozpiętość                  9,93 m

Długość                       9,54 m

Wysokość                    3,84 m

Pow. nośna                  21,50 m2

Masa własna                2630 kg

Masa całkowita             3402 kg

Prędkość max.              651 km/h na wysokości 6705 m

Prędkość przelotowa     527 km/h na wysokości 6000 m

Prędkość lądowania      153 km/h

Prędkość wznoszenia    15,9 m/s

Prędkość wznoszenia     6,4 min na wysokość 6000 m

Pułap                              12900 m

Zasięg normalny             690 km

Zasięg max.                     1580 km

Model chcę wykonać w barwach 308 dywizjonu Krakowskiego, samolot na którym latał w 1945 r. dowódca dywizjonu major Karol Pniak.

Spitfire LF XVI E w locie

I jeszcze zestaw wycięty przez Marka, jak zawsze wszystko wykonane super.

Marku wielkie dzięki, że podjąłeś się zadania.

Do przedstawienia prezentacji samolotu wykorzystałem rysunki i zdjęcia znalezione w internecie, Plany Modelarskie nr 114, oraz książkę Witolda Szewczyka "Samoloty na których walczyli Polacy". 

Pozdrawiam Krzysiek.

Dane techniczne:

Załoga: 2 osoby; pilot i obserwator
Długość: 7.7 m
Rozpiętość: 10.3 m
Wysokość: 2.9 m
Powierzchnia nośna: 26.00 m²
Masa własna:  764 kg
Masa całkowita: 1,284 kg
Silnik: Mercedes D. III rzędowy, chłodzony wodą o mocy 160 KM (120 kW)
Osiągi:
Prędkość maksymalna: 165 km/h na poziomie morza.
Pułap: 4,000 m
Prędkość wznoszenia: 12 minut na pułap 2,000 m
Uzbrojenie:
Parabellum LMG 14 kaliber 7.92 mm na obrotnicy w wieżyczce  obserwatora
Spandau LMG 08/15 kaliber 7.92 mm zsynchronizowany, strzelający przez tarczę śmigła
Niektóre samoloty Roland C II a  były wyposażone w wyrzutniki bomb i przenosiły 4 bomby o wadze 12,5 kg.
 
Maszyna której model mam zamiar wykonać to L.F.G. Roland C II a  "Biała 2" z Kasta 2, Kagohl 1 (Kasta - Kampfstaffel - eskadra, Kagohl - Kampfgeschwader der Obersten Heeresleitung 1 - Szwadron Bojowy Naczelnego Dowództwa nr 1,  ech te niemieckie skrótowce...  ), z okresu: koniec 1916 roku - początek 1917.
Oto dwa całkiem niezłe zdjęcia tego samolotu, jakie udało mi się znaleźć:


 
Eduard w instrukcji do modelu plastikowego sugeruje takie malowanie:

 
Oznaczenia zgadzają się ze zdjęciami, ale kamuflaż już nie. Na zdjęciach ewidentnie widać, że był trójkolorowy. Tak więc wykonam go wedle wzoru z instrukcji do modelu WIngnut Wings:

 
(Swoja drogą instrukcje do "Wingnutsów" polecam każdemu kto buduje modele szmatopłatów, lub tylko interesuje się lotnictwem z I WŚ - rewelacyjne źródło, mnóstwo zdjęć i opisów, ot np. instrukcja do Rolanda C II A: http://www.wingnutwings.com/ww/vCBAA8476/www/products/model_kitsets/32041/online_instructions/32041%20Roland%20C.IIa%20Instructions.pdf )
 
Oto, co przyszło od Marka. No trochę rzeźbienia w EPP będzie...
 

 
Elementy z EPP ważą prawie 191g, trzeba będzie mocno uważać na wagę modelu.
 

 
 
Mam nadzieję, że przez weekend uda się wygospodarować co nieco czasu i wkrótce zaktualizuję relację.
 
(Źródła: P. M. Grosh LFG, Roland C II Windsock Datafile 49, Wingnut Wings, Eduard, Wikipedia, Internet)

ja również stawiam się na placu boju:).

Wybrałem model samolotu Jak 3 ze względu na opinie jakie krążą o tym modelu co do jego zwrotności i szybkości, a jednocześnie stabilności lotu.

Podoba mi się również wojownicza, bojowa sylwetka tego samolotu.

Na mój wybór miała wpływ (aż wstyd się przyznać staremu koniowi;)) gra komputerowa War Thunder gdzie ten samolot (w wersji P) stanowi jedną z moich ulubionych zabawek .

Prototyp samolotu Jak 3 nosił oznaczenie Jak 1M więc jak łatwo się domyślić stanowił on rozwinięcie konstrukcji Jaka 1, od którego różnił się brakiem chłodnicy oleju pod silnikiem, mniejszą rozpiętością skrzydeł, mniejszą masą i bardziej wytrzymałą konstrukcją. Dzięki tym zmianom osiągnięto lepsze osiągi i manewrowość od Jaka 1. Był również szybszy do wysokości 4000m w locie poziomym i wirażach od BF-109 G-2 i FW 190 A-4. W rekach doświadczonego pilota był naprawdę groźną maszyną. Propaganda radziecka uczyniła z niego istny cud techniki.

Borykał się on też jednak z kilkoma ważnymi problemami. Słaba jakość produkcji seryjnej powodowała że osiągi samolotu znacząco spadły.  Przy prędkości około 700km/h odrywało się pokrycie skrzydeł lub potrafiła przydarzyć się niespodzianka w postaci utraty samych skrzydeł. Samolot ten miał problemy ze słabym podwoziem które potrafiło złożyć się w czasie kołowania lub lądowania. Niska masa niosła ze sobą  problemy w postaci małego udźwigu co przekładało się na niewielki zapasu paliwa i krótki zasięg oraz stosunkowo niewielki zapas amunicji jaki samolot mógł ze sobą zabrać. Ciekawe jest również to że pomimo że wszystkie samoloty posiadały odbiornik radiowy to tylko co drugi posiadał nadajnik.

Jak 3 był najlżejszym szeroko stosowanym samolotem myśliwskim II wojny Światowej i jednocześnie jednym z najskuteczniejszych na niskim i średnim pułapie.

Był on opracowany w kilku wersjach:

Jak-3 - z silnikiem WK-105FP2

Jak-3PD - odmiana wysokościowa

Jak-3P - wersja ze wzmocnionym uzbrojeniem w postaci trzech działek 20 mm, liczne produkowana

Jak-3T(tankowyj) - działka 2x20mm i 1x37mm

Jak-3RD - pomysł na połączenie silnika tłokowego z przyspieszaczami rakietowymi (wiadomo jak to się może skończyć i się skończyło źle)

Jak-3 WK107A - trzy samoloty o konstrukcji kolejno: mieszanej, z metalowym skrzydłem i całkowicie metalowej

Jak-3 WK108 - z silnikiem jeszcze większej mocy

Jak-3U - prawdopodobnie najlepsza wersja samolotu ale... wojna się skończyła więc i rozwój konstrukcji też został zakończony

Samolot ten był używany w lotnictwie radzieckim, francuskim, polskim i jugosłowiańskim.

Od 1992 roku zakłady Strieła produkują przy użyciu oryginalnych planów repliki Jaka 3 pod nazwą Jak 3M.

Opis konstrukcji:

Jednosilnikowy jednomiejscowy dolnopłat konstrukcji mieszanej. Kadłub metalowy kratownicowy, pokryty sklejką w części środkowej i ogonowej, silnik osłonięty panelami z blachy. Skrzydło konstrukcji mieszanej, pokryte sklejką obciągniętą płótnem. Lotki, ster kierunku i wysokości konstrukcji duralowej kryte płótnem, klapy korokodylowe. Kabina pilota zamknięta, osłona kroplowa, część osłony nad pilotem odsuwana do tyłu. Za pilotem szyba ze szkła pancernego lekko opancerzone oparcie fotela i płyta z lewej strony kadłuba. Podwozie klasyczne, chowane, kółko ogonowe chowane. Śmigło trzyłopatowe, metalowe o zmiennym skoku.

Dane techniczne:

Rozpiętość: 9,2 m

Długość: 8,5 m

Wysokość: 2,42 m

Powierzchnia nośna: 14,85m²

Masa własna: 2123 kg

Masa startowa: 2692 kg

Prędkość maksymalna na poziomie morza: 567 km/h

Prędkość maksymalna na wysokości 4100m : 646 km/h

Zasięg: 648 km

Literatura:

Robert Bock: Jak 1, Jak 3, Monografie Lotnicze nr 42, AJ Press 1998

Tomasz Kowalski: Samolot Myśliwski Jak 3, TBiU nr 52, wyd MON

Zbigniew Luranc: Jak 3, Skrzydła w miniaturze, Avia-Press 1997

Do konkursu zgłaszam się z modelem ESA Jakowlewa 3. Przedstawię tu jego budowę i zastosowane moje "patenty i tricki". 

I WPROWADZENIE

1. UZASADNIENIE WYBORU

Cóż... To nie było tak, że spojrzałem na niego i od razu wiedziałem, że to miłość mojego życia. Nic z tych rzeczy
Jako, że jestem początkującym pilotem, mimo tego, że to mój trzeci esiak, to poprosiłem Pana Marka o doradzenie mi, który z jego wyrobów jest łatwy w pilotażu itd. Jakieś swoje typy oczywiście też miałem i wśród nich był jak 3, którego to właśnie Pan Marek mi doradził.
I tak oto Jakowlew trafił do mojego hangaru

2. RYS HISTORYCZNY

Zanim kilka słów o tym jak ten samolot zapisał się na kartach historii, to chciałbym powiedzieć, że przeklejanie historii samolotu z wikipedii uważam za bezsensowne i wolę napisać kilka zdań od siebie swoimi słowami niż "zżynać" z pseudo encyklopedii tekst, którego i tak nikomu sie nie będzie chciało czytać.

Można powiedzieć, że Jakowlew 3 to wersja rozwojowa samolotu Jak-1. Początkowo, gdy był w wersji prototypowej, nadano mu roboczą nazwę Jak-1M. Po wyeliminowaniu paru błędów i niedoskonałości samolot został wprowadzony do masowej produkcji już pod nazwą Jak-3. Produkcja rozpoczęła się w 1944 roku w marcu. W tak zwanym międzyczasie zmieniono uzbrojenie. W 1945 roku wprowadzono wersję 3P, wyposażoną w dodatkowe uzbrojenie, ale nie o niej tu opowiadać będę. Dla ciekawych dodam tylko, że repliki jakowlewa 3, które dziś można oglądać na niebie noszą oznaczenie Jak-3M.

Pierwszy raz Jaki 3 mogły zaprezentować swoje zdolności bojowe 20 czerwca 1944 roku w starciu z siłami Luftwaffe. Niemcy określili jaka, jako najgroźniejszy typ radzieckich myśliwców.

Jaki walczyły nie tylko w szeregach lotnictwa ZSRR, były również wysyłane "w prezencie" przez Stalina dla lotnictwa francuskiego. Nieliczne Jaki-3 służyły również w lotnictwie polskim podczas wojny i po niej.

3. SPECYFIKACJA TECHNICZNA

rozpiętość: 9,2 m

długość: 8,5 m

wysokość: 2,42 m

powierzchnia nośna: 14,85 m²

masa własna: 2123 kg

masa startowa: 2692 kg

prędkość maksymalna: 646 km/h (na wysokości 4100m)

zasięg: 648 km

uzbrojenie: działko 20 mm SzWAK strzelające przez wał śmigła (120 nabojów) i 2 zsynchronizowane wkm 12,7 mm UBS nad silnikiem (po 150 nabojów)

4. SYLWETKA SAMOLOTU/RZUTY

Długo zastanawiałem się nad wyborem modelu i wybrałem Balille bo jest Włoska a co za tym idzie piękna

a przyczyny jej niepowodzeń nie przełożą się na to jak model będzie zachowywała się w locie.

Oryginał miał mocny, ciężki i dość awaryjny silnik który przez nadwagę pogarszał zwrotność

a jego awarie szczególnie w górzystym terenie nie przysparzały popularności.

Podejrzewam że wyeliminowanie tych wad (poza mocą silnika) spowoduje że będzie pięknie latał i pozwoli mi poprawić wyniki w walce ;-)

Balilla była jednomiejscowym dwupłatowym samolotem myśliwskim o konstrukcji drewnianej.

Silnik rzędowy, śmigło drewniane, dwu łopatowe.

Uzbrojenie: 2 karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm zsynchronizowane schowane pod maską silnika.

Podwozie klasyczne dwu goleniowe

Dane taktyczno - techniczne:
Wymiary:
. Rozpiętość skrzydeł - 7,68 m,
. Długość - 6,84 m,
. Wysokość - 2,63 m,
. Powierzchnia nośna - 21,25 m2,
Masa:
. Masa własna - 625 kg,
. Użytkowa - 245 kg,
. Całkowita - 870 kg,
Osiągi:
. Prędkość - Vmax = 210 - 220 km/h,
. Prędkość wznoszenia - 5,3 - 6,25 m/s,
. Czas wznoszenia na 2000 m - 5' 20",
. Czas wznoszenia na 5000 m - 17 min,
. Pułap - 5000 - 7000 m,
. Zasięg - 360 - 400 km

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że jest to mój pierwszy model ESA, ponadto drugi samolot w ogóle. Pierwszym był, no i oczywiście ciągle jest Orzełek, na którym „stawiam swoje pierwsze kroki”.  

1. Uzasadnienie wyboru.

Uważam, że samolot Dewoitine D.520 ma bardzo ładną sylwetkę, która zdecydowanie mnie „urzekła”. Poza tym pomiędzy książkami znalazłem opracowanie historii Dewoitine D.520 na przestrzeni II wojny  światowej autorstwa Wiesława Bączkowksiego. Znajdują się tam opisy techniczne, rysunki oznakowań, a także kampanie w których był używany. Stanie się ona dla mnie cennym źródłem informacji. Do wyboru tego modelu przyczyniło się również to, że samolot „podobno” nie jest trudny w pilotarzu i licze, że sobie z nim poradzę.

1. Rys historyczny.

Historia tego samolotu jest zgoła inna od historii francuskiego karabinu (nie używany, raz rzucony). Walczyły one zarówno przeciwko państwom osi jak i samym aliantom. Po kapitulacji Francji w dniu 19 czerwca 1940 roku, samoloty te nadal były produkowane dla potrzeb lotnictwa rządu Vichy, a nawet po zajęciu Paryża w 1942 roku nadal je produkowano, przy czym część z nich trafiła do jednostek treningowych Luftwaffe, a reszta do lotnictwa włoskiego, bułgarskiego i rumuńskiego. Ostatecznie produkcję tych samolotów przerwano w 1945 roku. Łącznie wyprodukowano 755 samolotów myśliwskich Dewoitine D.520C1.

Zdecydowałem się złożyć model samolotu Dewoitine D.520 nr 277 z I Eskadry GC III/6, na którym latał ppor. Pierre LE Gloan. Takie malowanie samolotu charakteryzowało maszyny stacjonujące w Syrii od  początku czerwca 1941 roku. Samoloty D 520 zostały wysłane przez rząd Vichy do obrony francuskich protektoratów na bliskim wschodzie (Syria i Liban) przed ofensywą brytyjską. Bezpośrednim powodem interwencji Brytyjczyków w tym rejonie był zamach stanu 1 kwietnia w Iraku, który wyniósł do władzy rząd przychylny III Rzeszy. Chcąc przeciwdziałać dalszym postępom sił pro-hitlerowskich Anglicy postanowili działać. Walki w Syrii i Libanie rozpoczęły się 8 czerwca 1941 i trwały do 18 lipca 1941 - zakończyły się klęską sił Vichy.

Garść faktów na temat pilota: podczas swojej, nie z własnej woli skomplikowanej, kariery bojowej, Pierre Le Gloan odniósł 18 zwycięstw powietrznych, zestrzeliwując 4 bombowce niemieckie, 7 samolotów włoskich i 7 myśliwców brytyjskich. Z wynikiem tym był czwartym na liście francuskich asów II wojny światowej.

Garść faktów na temat Dewoitine D.520: w 1936 roku francuski konstruktor Emil Dewoitine w państwowej wytwórni lotniczej SNCA zaprojektował samolot myśliwski, który został oznaczony jako Dewoitine D.520. Pierwszy prototyp tego samolotu oznaczony jako D.520.01 został oblatany w dniu 1 października 1938 roku. Pierwszy samolot seryjny oblatany został w dniu 2 listopada 1939 roku i od tego momentu samoloty te były wprowadzane do jednostek francuskich.

Warto również wspomnieć, że na wyprodukowanie jednego egzemplarza trzeba było przeznaczy 2092 roboczogodziny przy udziale 523 pracowników.

1. Dane techniczne.

Za napęd posłużyły silniki:

12-cylindrowy chłodzony cieczą Hispano Suiza 12Y45 lub Hispano Suiza 12Y49 o mocy odpowiednio 920 lub 930 koni mechanicznych.

Rozpiętość skrzydeł: 10,2 m

Długość:  8,76 m

Wysokość: 2,56 m

Powierzchnia nośna: 15,95 m²

Masa własna: 2 092 kg

Masa startowa: 2 783 kg

Zasięg według różnych źródeł 800- 900 km.

Schemat malowania jak już wcześniej wspomniałem będzie z okresu od czerwca 1941 roku do 18 lipca 1941. W tych barwach latał Pierre Le Gloan w Syrii.

Relacje postaram się zamieszczać w miarę systematycznie, jednak proszę o wyrozumiałość gdyż mamy sezon wakacyjny no i w zwiazku z tym różne wyjazdy.

Pozdrawiam.