Skocz do zawartości


Zawartość z najwyższą reputacją


#391329 Gosia Adamus / niki / kat. "SENIOR" - Jermołajew Jer-2

Napisane przez niki w 10 czerwiec 2012 - 21:50

Na koniec plener i podsumowanie B)
Całe szczęście pogoda nie pokrzyżowała nam planów i udało się jeszcze polatać i powalczyć - wrażeń sporo jak na jeden dzień!!

Jer-2 na pole walki przybył ze starszym kolegą P-38 ;)

Dołączona grafika

potem Jer się troszeczkę rozgrzał... w solowym locie...

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

i tak sobie latał przez chwilę przy wtórze kościelnych dzwonów...

http://www.youtube.com/watch?v=mTtLMS7Q3rg&feature=youtu.be

znów chwila odpoczynku... i pozowanie do zdjęć...

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

a na koniec walka... tutaj Jer-2 krąży po niebie z samolotem Jak-3

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

A tutaj już zadowolona pilotka wraca ze swoją maszyną...

Dołączona grafika

Model spisuje się w powietrzu znakomicie :D. Lata bardzo przewidywalnie, nie sprawia problemów w pilotażu. Nadal mi się nogi trzęsą po dniu dzisiejszym ;)
Jeśli ktoś postanowi kiedyś mieć takie cudo - gorąco polecam... To kawał dobrej maszyny.

Jeszcze trochę cyferek celem podsumowania:
waga: 567g
rozpiętość skrzydeł: 98cm
długość lotu na pakiecie 1300 mAh: 5min25sec

Czyli wszystko w zgodzie z regulaminem ^_^

Na koniec moje latanie z innej perspektywy :)

http://www.youtube.com/watch?v=9bXWrIfN-MU

Dziękuję wszystkim za uwagę... Jeśli się komuś spodobała moja relacja to proponuję kliknąć "Lubię to" :D :D :D
  • 28


#664997 Piper J3C konstrukcja z rurek

Napisane przez widar123 w 19 kwiecień 2017 - 17:17

Przyszła pora na zajęcia praktyczne  :)

1. Wybór i przygotowanie detalu do anodowania.

Do tego procesu najlepiej nadają się gatunki alu jak: PA 7, PA9, PA11 i popularny PA38 gorzej jest z PA6, ale daje się ale nie tak intensywnie. Przed przystąpieniem do trawienia i później anodowania dobrze jest wstępnie oczyścić, a bardziej chodzi o wyrównanie struktury powierzchni. Na przedstawionym poniżej detalu jedna z powierzchni została przeszlifowana (ta po prawej) a to po to, żeby pokazać efekt końcowy jaki wychodzi na obu powierzchniach. Szlifowanie alu to też efekt doświadczenia, aby dostać równomierną strukturę szczotkowanej powierzchni, zawsze szlifuję na desce z papierem ściernym pod bieżącą wodą (nie wystarczy na mokro). Woda wypłukuje z papieru resztki alu, co nie powoduje przyklejania się drobinek i tym samym nie zmienia gradacji papieru, dając równomiernie porysowaną powierzchnię. Oczywiście wybór gradacji jest w zależności jak głęboką strukturę chce się uzyskać. Do mojego detalu użyłem papieru o gradacji 180. 

 

anoda14a.jpg

 

2. Zawieszki, opisałem je w poprzednim poście, tu przedstawiam tylko możliwy wariant jej realizacji, zwykle wewnętrzne otwory są niewidoczne, dlatego warto tam właśnie umieszczać dobrze przylegające powierzchnie zawieszki. Zwinięty w spiralę pasek blachy tworzy sprężystą część zawieszki, dając pewny kontakt elektryczny.

 

anoda15a.jpg

 

3. Proces trawienia w NaOH. Przygotowany przedmiot wraz z zawieszką zanurzamy w roztworze wodorotlenku sodu na ok 15 min. To pozwoli na dokładne oczyszczenie przedmiotu z resztek tłuszczu, co zdecydowanie ma znaczenie podczas anodowania. Pod koniec trawienia na powierzchni alu może się pojawić szary osad, co pokazuje 3 fotka z serii. Nie trzeba go usuwać mechanicznie, wystarczy opłukać pod bieżącą wodą, zniknie w pierwszej minucie anodowania ;) . Ważne jest aby nie dotykać przedmiotu palcami.

W trakcie wytrawiania wydzielają się gazy bardzo drażniące układ oddechowy, dlatego cały proces wykonywać należy w wentylowanym pomieszczeniu lub przy otwartym oknie i nie nachylać się bezpośrednio nad pojemnikiem.  

 

anoda16a.jpg

 

4. Po wytrawieniu i lekkim przesuszeniu tak właśnie wygląda przedmiot z ciemnym osadem.

 

anoda22.jpg

 

5. I pierwszy moment zanurzenia w elektrolicie do anodowania. Po włączeniu zasilacza intensywnie zachodzący proces anodowania powoduje bardzo duży przepływ prądu, stąd ważne jest aby go ograniczyć. Ja nastawiłem ogranicznik do 1 A. W początkowej fazie widać było, że układ pobrałby zdecydowanie większy prąd, bo napięcie, z racji ograniczenia prądu, siadło do 5 V. Jednak już po minucie ustabilizowało się to na poziomie 0,7 A i pełne 15 V. W trakcie tej pierwszej minuty znika, bądź też zostaje usunięty ciemny osad z powierzchni alu i dalej powoli powstaje już tylko oczekiwana warstwa tlenku.

 

anoda23.jpg

 

6. Również tutaj przez cały proces wydzielają się szkodliwe opary gazów, więc kolejne ostrzeżenie o sprawnej wentylacji. Poniżej widać intensywne wydzielanie pęcherzyków gazu.

 

anoda17a.jpg

 

anoda18a.jpg

 

7. Po około 45 min. odłączamy prąd, przedmiot wyciągamy z kąpieli i trzymając tylko za zawieszkę płuczemy pod bieżącą wodą. Nie dotykając przedmiotu odstawiamy do przesuszenia. Po odparowaniu wody powierzchnia alu powinna być matowa (brak charakterystycznego metalicznego blasku) to świadczy, że uzyskaliśmy warstwę tlenku, która pozwoli na zabarwienie.

 

anoda19a.jpg

 

8. Tak przygotowany przedmiot można już zanurzyć w kąpieli barwiącej. Na tej samej zawieszce przedmiot umieścić tak, aby nie dotykał on ścianek naczynia, ani nie przylegał do dna. Mój pojemnik z barwnikiem umieściłem na elektrycznym grzejniku, aby temperatura roztworu było w okolicach 40-50 st C (o czym pisałem wcześniej). Przedmiot w zależności od intensywności barwienia można pozostawić od 5-60 min. W przedstawionym przykładzie było to 40 min.

 

anoda20a.jpg

 

9. Po wyjęciu i opłukaniu przedmiotu możemy się cieszyć kolorowym aluminium  :D

 

anoda21a.jpg

 

10. Do zakończenia całej procedury jest jeszcze jedna czynność, która pozwoli na zachowanie uzyskanej barwy. Otóż podczas anodowania powstały na powierzchni tlenek ma strukturę powiedzmy gęstego lasu, to pozwala wniknąć cząsteczkom barwnika w jego pory, ale jeśli to tak zostawimy, to z czasem barwnik może się wypłukać tak samo jak wcześniej wniknął. Dlatego procesem zamykającym pory tlenku, jest zwykłe gotowanie przedmiotu w wodzie przez ok 15 min. Bardzo łatwo się o tym przekonać, biorąc w palce przedmiot przed uszczelnieniem, jest jakby szorstki klejący się do palców. Po uszczelnieniu powierzchnia staje się śliska i bardziej twarda.

 

To chyba wszystko co jest potrzebne aby pokolorować sobie "amelinium" w domu  :D , mam nadzieję, że nie jest to zbyt skomplikowane i każdy jest w stanie takie kolorowanki sobie zrobić.


  • 19


#645660 Zdarzenie w centrum miasta .

Napisane przez wojcio69 w 26 listopad 2016 - 10:13

Miałem nie pisać ale...

SZEŚĆ stron pierdolenia co kto powinien, co wolno a czego nie wolno, OC pokryje czy nie pokryje, winny - nie winny itd.

Gremium jasnowidzów i rzeczoznawców pokoju Antoniego M. (uogólniam a nie personalizuję)

Poza informacją, że doszło do zdarzenia takiego do jakiego doszło nic więcej nie wiemy, a specjaliści się już wypowiedzieli.

A może Jurek podczas oblotu zasłabł i dlatego model uciekł? Może jakiś owad go ugryzł i stracił koncentrację i kontrolę nad modelem? Może zawiodła aparatura lub jej zasilanie bez wiedzy i winy Jurka?

Takich może można mnożyć bez końca.

Zastanowiliście się jak czuje się Jurek po przeczytaniu tych 6 stron? Zapewne bardzo wsparty i podtrzymany na duchu.

W jednym miejscu pojawiła się wzmianka o ewentualnej pomocy ale też z grubej rury (zrzuta na prawnika), jakby Jurkowi groziło przynajmniej 12 lat bezwzględnego pozbawienia wolności.

Póki co jeżeli ULC wprowadzi jakiekolwiek ograniczenia dla modelarzy, to z treści tego wątku wynika, że będzie to przez Jurka.  :unsure:

 

Jurku takie sytuacje się zdarzają, http://www.gloswielk...jecia,id,t.html ,nie jest to przyjemne ale nie słyszałam o jakiś skrajnych karach z tego tytułu. Prawdopodobnie skończy się na pokryciu kosztów naprawy samochodów. Być może weźmie to na siebie Twój ubezpieczyciel.

O odpowiedzialności karnej z art. 288 KK możemy mówić tylko i wyłącznie wówczas, jeżeli uszkodzenie mienia miało charakter umyślny.

Trzymam kciuki za pomyślne i łagodne załatwienie sprawy i rób dalej swoje, bo wiesz co robisz, a robisz to dobrze ;)


  • 17


#568333 Cessna 185 1300 mm - budowa i oblot "Jakotakolotu"

Napisane przez Motylasty w 29 maj 2015 - 14:56

Liczyłem na wypisanie błędów i elementów które można poprawić aby fachowo przedstawić je osobom świeżym w temacie

 

Mówisz , masz, zacznę od początku, Twoje słowa zaznaczyłem na czerwono, gdyż silnik forum nie przyjmuje tylu cyctatów.

 

Chciałbym zaznaczyć że przy tej wielkości modelach dokładność nie jest priorytetem a o ile trzymamy się z grubsza sprawdzonego planu, model musi polecieć - nie ważne czy trenerek czy funbat - mniej spiny więcej latania.

 

- dokładna bzdura, dokładność jest w modelarstwie,  każdym modelarstwie ŚWIĘTYM GRALEM

 

Założenia były następujące:

- model jak największy do masy około 700-800 gram (silnik teoretycznie uciągnie 900 a dla początkujących najlepszy jest rozkład masa /ciąg 1-1)

- z podwoziem

- górnopłat z pełnym kadłubem

- z klapami - bo tak

- do wykorzystania podkłady pod panele 6 mm i 3 mm oraz w małych ilościach bo drogie 5mm EPP

- zrobić szybko, byleby latał

 

- byleby latał, rzucenie modelu z balkonu 3 piętra też jest formą lotu

 

Nie przeciągając po przydługim wstępie wydrukowałem i wyciąłem oraz posklejałem razem niektóre elementy po czym nałożyłem do zaznaczenia krawędzi.

 

- fotografia pod tym tekstem jasno pokazuje, ze nawet czynność tak prosta, jak sklejenie ze sobą dwóch kartek papieru z planami już jest wyzwaniem, mówię o tym uskoku.

 

W odrysowaniu przydatna jest długa linijka

 

- po co ? jak wszystko wycinasz krzywo i tej linijki nie używasz

 

Po wycięciu symetrycznych części (pamiętamy aby w obu przypadkach gładkim na zewnątrz) nierówności niwelujemy nożem lub papierem ściernym aby części z grubsza były do siebie podobne.

 

- z grubsza to pies podobny jest do konia, tylko trochę mniejszy

 

Nie musi być idealnie, w końcu na to pójdzie klej na ciepło który i tak przytopi nam krawędzie

 

- musi być maksymalnie idealnie jak tylko potrafisz, jak zrobiłeś nie idealnie, wywal i rób na nowo

 

Klej na ciepło oprócz tego, że można się nim poparzyć ma jeszcze jedną wadę, topi depron - dlatego w miejscach strategicznych doklejamy wzmocnienia, większa powierzchnia styku da mniejsze odkształcenia zachowując wytrzymałość

 

- osłabiasz konstrukcję świadomie klejem, po to, by później te miejsca osłabione wzmacniać dodatkowym materiałem i z zastosowaniem tego samego kleju - coś jak perpetum mobile

 

Oczywiście wklejamy też przy użyciu tego kleju - komu się chce czekać aż wyschnie UHU ?

 

- proponuje przeczytać "instrukcję" Uhu Pora

 

 Zaznaczcie środek, to pomoże zachować jako taką symetrię

 

- symetria jest albo jej nie ma, nie istnieje coś takiego jak "jako taka symetria"

 

Oj tam trochę nie równo, to się potem przeszlifuje :)

 

- trochę w tym przypadku jest pojęciem bardzo wględnym

 

Jak damy za dużo kleju to się nam od temperatury zrobi dziura, wklejamy tam kawałek depronu tak żeby wystawał a potem szlifujemy 

 

- proponuję kleić tym hot glutem w lodówce, a najlepiej w zamrażarce

 

A tak z wzmocnieniami wg uznania, istotne jest solidne wzmocnienie części kadłuba nad którą znajdą się skrzydła bo tuż po dziobie a przed ogonem jest to element na który działają największe siły - szczególnie podczas nieudanych lądowań.

 

- według uznania to można "dziewkę w Czworakach zbrzuchacić", proponuję W.Schier "Miniaturowe Lotnictwo" rozdziały 4 i 5

 

Docelowo wkleiłem więcej wzmocnienia ale dla dobrych pilotów tyle wystarczy

 

- błędne rozumowanie

 

Drugą część zaczniemy od wycięcia elementów tylnego steru wysokości, za wczas wspomnę - nie widać tego na zdjęciach ale później powiększyłem powierzchnię wszystkich sterów o około 1/3, pewnie jakby użyć innych serw i mocować można by zostać przy mniejszych

 

- od kiedy to wielkość ( powierzchnia ) usterzenia jest zależna od typu serw - bzdura totalna - proponuję J.Staszek "Aerodynamika modeli latających"  - rozdziały 1 ( podstawy ) 11 ( opływ usterzenia poziomego )

 

Oraz szlifujemy krawędzie

 

- poczytaj jednak o tej aerodynamice

 

Patrzymy czy równo

 

- nie równo, ten model w jakimkolwiek miejscu nie jest równy

 

Trzeba przygotować wręgi, jak widać tniemy koszty tnąc citabrię

 

- a na fotografii nie wręgi a dźwigary, wcześniej coś pisałeś o linijce, te dźwigary nawet nie leżały obok niej.

 

Montujemy środek pamiętając o podparciu skrzydła aby uzyskać odpowiedni skos (choć zapewne inaczej się to nazywa)

 

- co to jest skos, a może chodzi o wznios ?, mylisz podstawowe pojęcia 

 

Montujemy klapy i drugie skrzydło, docelowo serwo klap przeniosłem na środek aby siły rozkładały się równomiernie ale też możecie po prostu zastosować dwa serwa.

 

- a od kiedy to równomierne rozkładanie sił zależne jest od położenia serwa ?

 

Jakoś to wygląda :)

 

- słowo "jakoś" jest tu kluczem, zostawiam bez komentarza

 

Oczywiście wkleiłem krzywo więc skorygowałem nieco wychyleniem steru kierunku

 

- a dlaczego od razu nie wkleiłeś prosto ?

 

I teraz kolejna istotna zmiana w stosunku do projektu, nie rozumiem przyzwyczajenia do tych dziwnych gumek do łączenia skrzydeł z kadłubem, ja to wolę solidnie na śruby zważywszy że ważą tyle samo co te gumki, nie widać tego na zdjęciu ale pod otworami zostały wklejone nakrętki

 

- depron, strzęp balsy, hot glut i ......... nakrętki :)

 

Ważne aby nie szczędzić kleju i mocno wzmocnić ten element, w skrzydle natomiast wkleiłem podkładki dzięki czemu po wkręceniu śrub wszystko trzyma się mocno ale i w miarę elastycznie - w sumie to lepszym określeniem jest sprężyście

 

- zagadnienia z tak zwanej mechaniki technicznej - jest taka książka W.Siuta "Mechanika Techniczna"

 

i wkleiłem w przedniej części dbając o skłon i wykłon, robiłem na oko ale wyszedł prawidłowo za pierwszym razem, do tego wkleiłem owiewkę

 

- na oko stwierdzasz, Że wyszedł prawidło, istnieje coś takiego jak kątomierz, na oko to możesz cukier do herbaty wsypywać.

 

Niestety trafiłem na wietrzną pogodę i po krótkim locie złamało się skrzydło, skleiłem je pół na pół UHU i klejem na ciepło ( w przypadku takich napraw UHU się przydaje bo nie topi depronu) i okleiłem cały model taśmą pakowną.

 

- i w cale mnie to nie dziwi, że się złamało

 

Jeśli chodzi o awarie dotychczas na około 10 wyrzutów były trzy, skrzydło i właśnie ster kierunku przed oklejeniem a po oklejeniu wręga kadłuba tuż za skrzydłem, ale to dlatego że kolega wyrzucający model za mocno go ścisnął akurat w miejscu wręgi - to i tak lepiej niż inny który złamał mi kiedyś w funbacie skrzydło samym zbyt dynamicznym i mało liniowym wyrzutem.

 

- trzy awarie na dziesięć lotów, dobry wynik, szklanka może być od połowy pusta, lub do połowy pełna.

 

"Trzymaj się z grubsza planu - bez obaw poleci, jak go już rozwalisz to i łatwo naprawisz, jak się nauczysz latać dopiero zrób ładny. Robić/kupować na początek ładny model szkoda - i tak go kret nie ominie."

 

- "Trzymaj się z grubsza planu " sorry ale to największy debilizm jaki mogłeś napisać

 

Ale to kolejny przykład potwierdzający że model poleci nawet jeśli takie błędy się popełnia.

 

- kolejny totalny debilizm

 

I chciałbym wspomnieć, że nie chcę namawiać do byle jakiego sklejania tylko zaznaczyć, że nie trzeba się bać, że jak się sklei byle jak to model nie poleci - te konstrukcje są odporne na błędy.

 

- a czym jest ta "relacja" jak nie namawianiem do bylejakości ?

 

Pamiętam jak za młodu sklejałem pierwsze modele i jak nieporadnie były wykonane

 

- o ku....... chciałbym zobaczyć w takim razie, a zapewne inni koledzy też, jak wyglądały te nieporadnie wykonane modele, bo rozumiem że ten jest "poradny"

 

Przy okazji wytrzymały model o rozpiętości 1,3m i wadze 800 gram to chyba nie tak dużo

 

- no to jest on wytrzymały czy nie, bo wcześniej pisałeś że na 10 lotów trzy razy się .......

 

Trzeba zachęcać do budowy i kreatywności, w mojej relacji widzą jak model może wyglądać jak się postarają a jak może wyglądać jak będą chcieli iść na skróty, co nie oznacza że zaraz komuś rozwalą samochód albo nabiorą nawyków których później się nie pozbędą.

 

 

- w modelarstwie, a zwłaszcza lotniczym RC NIE MA DRÓG NA SKRÓTY

 

MODELARSTWO TO SZTUKA, GŁÓWNIE SZTUKA ....... MYŚLENIA, 


  • 17


#639847 Modelarze z Rudy Śląskiej

Napisane przez Ana w 07 październik 2016 - 18:23

No to w końcu uporałam się z filmem ze spotkania Ruda Śląska - Kosorowice :D To był bardzo udany dzień! Nie spodziewaliśmy się takiej gościny :o Super ekipa modelarzy, przesmaczne jedzenie, trunki :P, grill pachniał chyba na całą okolicę ;) lotnisko pełne super modeli - bardzo dużo lotów, Brzydal zreperowany w pół godziny, model Adama jeszcze jest na stole operacyjnym, ale będzie latać ;) Chłopakiii... trzeba to powtórzyć! Na kolejne spotkanie bieremy pod pacha co tu u nas najbardziej polecane, rezerwujemy czas do późnego wieczora i fruu ;) Jeszcze raz: Kosorowice - DZIĘ-KU-JE-MY za wszytko! Szkoda, że nie wszystkim udało się załapać na zdjęcie grupowe, ale na filmie mam nadzieję udało się wszystkich ująć :) No to zapraszam do oglądania pamiątkowego filmiku ze spotkania Kosorowice - Ruda Śląska  :D

 

http://www.youtube.com/watch?v=Ze-rl0jY-vA


  • 14


#560466 Niecodzienne samoloty na naszych lotniskach

Napisane przez Gość w 13 kwiecień 2015 - 18:22

Czasami na naszych pobliskich lotniskach przylatują nietypowe samoloty. Wczoraj w Bydgoszczy gościł na lotnisku Boeing C-17 Globemaster III. Udało się mi zrobić na płycie postojowej w porcie lotniczym kilka zdjęć tej ciekawej maszynie. Zdjęcia udało się zrobić dzięki uprzejmości i informacji od kolegi Piotra K zaangażowanego mocno w zdjęcia spoterskie i nie tylko ale  zawsze bardzo piękne. Dzięki Piotr . :D

 

Samolot  który był na naszym bydgoskim lotnisku oznaczony jako SAC PAPA 02  brał udział w misji przywiezienia ciał ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu rozbitego w kwietniu 2010 r. pod Smoleńskiem

Więcej informacji tu: http://www.polot.net/?p=a245

 

Może ktoś będzie miał ochotę na wstawienie zdjęć i informacji o niecodziennych gościach na lotniskach to zapraszam do zabawy. :)

 

DSC_9375_zpsa1rsamql.jpg

DSC_9356_zpspg31fvp2.jpg
DSC_9354_zpsewvvtnis.jpg
DSC_9349_zpsyqr5mh3x.jpg
DSC_9348_zpsqimrcqf8.jpg

  • 14


#760724 Serwo cyfrowe kontra analogowe -różnice w działaniu

Napisane przez stan_m w 09 październik 2019 - 08:50

Skoro mówimy o poborze prądu przez serwo to trzeba powiedzieć, że istnieją trzy rodzaje prądów: prąd biegu jałowego, prąd roboczy i tzw. prąd trzymania. Prąd biegu jałowego jest pobierany przez serwo wtedy, gdy mechanizm jest pod napięciem ale nie wykonuje żadnej pracy. Wynosi on około 5-20mA. Prąd roboczy występuje wtedy, gdy serwo przechodzi z jednej ustalonej pozycji do drugiej przy tzw. normalnym obciążeniu w locie. W zależności od wielkości serwomechanizmu (i obciążenia) wartość tego prądu może wynosić od 200mA do 1 A lub więcej. Prąd trzymania jest pobierany przez serwo będące w położeniu ustalonym (różnym od neutralnego)ale pod obciążeniem mechanicznym (ramię serwa jest „trzymane”). Wówczas silnik elektryczny serwa działa prawie jak w zwarciu i pobiera dużo prądu. Wartość tego prądu (zależy od wielkości serwa i jakości jego silnika)może wynosić Od 500mA do 2 Amperów a nawet więcej. Jest jeszcze tzw. prąd rozruchowy serwa. Gdy serwo stoi nieruchomo w pozycji neutralnej pobiera tylko prąd jałowy.  Jednak za każdym razem, gdy podawany jest sygnał sterujący, silnik musi przejść z zerowej prędkości orotowej i przyspieszyć do pełnej prędkości. W momencie podania sygnału sterującego silnik nie obraca się, więc przez bardzo krótki czas silnik pobiera prąd trzymania, a następnie, gdy silnik zaczyna się obracać, ten poziom prądu spada do wartości prądu roboczego silnika.

W serwomechanizmach analogowych tranzystory zastosowane w obwodzie sterownika były (i są)normalnie tradycyjnymi tranzystorami bipolarnymi NPN i PNP. Gdy serwomechanizmy są ustawione w puncie neutralnym,  w obwodzie wzmacniacza istnieje niewielki obszar (po obu stronach punktu neutralnego), gdzie serwa działają wg charakterystyki liniowej. Oznacza to, że jeśli trochę poruszymy drążkiem, serwo zareaguje powoli przy niższym poborze mocy. To powoduje mniejszy pobór prądu ale serwo porusza się wolno. Jeśli jednak wykonamy duży ruch drążka, serwo szybko przyspieszy do pełnej mocy i pełnej prędkości i przejdzie do nowego położenia

Nowe serwomechanizmy cyfrowe wykorzystują tranzystory typu FET w sterowniku silnika, które prawie nie mają liniowego obszaru  wokół punktu  neutralnego. Wysyłają również sygnały sterujące do silnika znacznie szybciej niż serwomechanizmy analogowe, więc reakcja jest znacznie szybsza. Jeśli poruszamy drążkiem w najmniejszym stopniu, serwo natychmiast reaguje z pełną mocą (pobiera prąd trzymania o dużej wartości).

Ze względu na niesamowicie szybką reakcję nowych serwomechanizmów cyfrowych oraz fakt, że za każdym razem, gdy poruszamy drążkiem, natychmiast osiągają pełną moc, pobierają OGROMNE ilości prądu za każdym razem, gdy się poruszają. Nowe cyfrowe serwomechanizmy zasadniczo pobierają pełny prąd trzymania serwomechanizmu za każdym razem, gdy wykonujemy jakikolwiek ruch drążkami. Ten fakt decyduje nieraz o bezpieczeństwie lotu (np. modele helikopterów, gdzie jednocześnie zawsze pracują co najmniej  cztery serwomechanizmy). Dlatego tak istotny jest tzw. bilans mocy skutkujący właściwym  doborem parametrów serw, BEC-a, akumulatora i przewodów elektrycznych. Najistotniejszym faktem jest znajomość prądu biegu jałowego, prądu roboczego i prądu trzymania serwomechanizmu. Niestety nawet renomowane firmy (Futaba, Graupner) nie ujawniają tych parametrów w katalogach. Trochę lepiej działa Hitec, np. dla serwa HS-6975HB podaje w Karcie Technicznej:

Prąd biegu jałowego - 3mA

Prąd roboczy - 200 mA przy 4,8 V, 240 mA przy 6,0 V (bez obciążenia)

Prąd trzymania - 2400 mA przy 4,8 V, 3000 mA przy 6,0 V

Reasumując: serwa analogowe trzeba stosować wówczas, gdy chcemy mieć małe pobory prądów ale co za tym idzie wolne działanie serwomechanizmów oraz mniejsze obciążenia mechaniczne. Serwa cyfrowe – wtedy, gdy potrzebne są szybkie i precyzyjne wychylenia sterów oraz duże obciążenia mechaniczne (a dysponujemy mocną i sprawną instalacją zasilania). Jednak w każdym przypadku potrzebny jest bilans mocy. Ja wykonałem małą hamownię do pomiaru parametrów i charakterystyk serw, która bardzo dobrze się do tego celu nadaje. W wariancie najprostszym wystarczy obwód z amperomierzem i woltomierzem, testerem serw oraz zasilaniem (4,8V oraz 6,0V) w celu wyznaczenia trzech wyżej opisanych prądów by dobrać właściwie serwa oraz ich zasilanie.


  • 13


#752537 PZL-130 Orlik TC1

Napisane przez jędrek w 17 lipiec 2019 - 18:49

Pozostałe znaczki naniesione, jakoś to nawet wygląda.

 

575.JPG

 

576.JPG

 

577.JPG

 

578.JPG

 

579.JPG

 

580.JPG

 

581.JPG

 

582.JPG

 

583.JPG

 

584.JPG


  • 12


#641059 Mechanika lotu modelu samolotu

Napisane przez jarek_aviatik w 17 październik 2016 - 18:13

.


  • 12


#639137 Modelarze z Rudy Śląskiej

Napisane przez mooseman w 28 wrzesień 2016 - 21:35

No to w końcu filmik z naszych niedzielnych odwiedzin lotniska w Gliwicach  :) Główny punkt programu - oblot "Komara"  ;) Atrakcji nie brakowało. Zapraszam!  :D

 

http://www.youtube.com/watch?v=IWvzfAxMGFU


  • 12


#609014 Jak powstaje siła nośna?

Napisane przez Patryk Sokol w 22 luty 2016 - 02:05

Hej ;)

 

Wątek ten jest zebraniem w całości dyskusji z tego: http://pfmrc.eu/inde...y-przeniesione/ wątku, przeredagowaniem całości i uściślenia kilku rzeczy, zapraszam do lektury

 

1. Czym jest siła?

 

Podstawowym wzorem opisującym siłę jest znany ze szkoły gimnazjalnej (podobno, dawniej podstawowej, ale ja tego nie widziałem):

F=ma     (1)

 

gdzie:
 

F- siła
m - masa na którą siła oddziałuje

a - osiągane przyśpieszenie

 

Ten skądinąd banalny wzorek określa nam jak mocno musimy pchać przez 5s szafę, aby osiągnęła prędkość 50m/s (przy założeniu, że nie ma tarcia ;) ).

 

To co jednak nas bardziej interesuje, to inna postać wzoru określająca siłę.

 

F=dp/dt     (2)

 

gdzie:

dp - przyrost pędu

dt - przyrost czasu

 

Teraz załóżmy, że masa tego na co oddziałuje siła jest stała. Założenie to pozwala nam rozwinąć zmianę pędu do następującej postaci:
dp = dv * m

gdzie:

dv - zmiana prędkości

m - masa

 

A składając wzory razem otrzymamy:

F= (dv*m)/dt    (3)

 

To określenie siły pozwala nam zauważyć pewną bardzo ważną rzecz:
Siła jest wynikiem zmiany prędkości obiektu posiadającego masę!

 

2. Czym jest ciśnienie?

 

Aby zrozumieć czym jest w rzeczywistości ciśnienie, musimy uderzyć w stronę termodynamiki statystycznej, na szczęście niezbyt głęboko ;)

Potraktujmy, więc gaz nie jako ośrodek ciągły, a jako zbiór cząsteczek poruszających się w losowych kierunkach, z losową prędkością (jednak tak rozłożoną, że średnia prędkość kinetyczna cząsteczek odpowiada temperaturze gazu). Wygląda to jakoś tak:
chaos.jpg

 

Czyli jest totalny chaos, a nasze cząsteczki latają sobie jak chcą.

 

Ciśnienie, na gruncie termodynamiki fenomenologicznej, opisuje równanie gazu doskonałego:

 

p=nRT/V   (4)

 

Gdzie:
p - ciśnienie

V - objętość w jakiej znajduje się gaz

n - liczba moli gazu

R - stała gazowa

T - Temperatura

 

Wzorek nam pokazuje, że gdy spada objętości, rośnie temperatura i zwiększa się liczba moli gazu na danym obszarze to ciśnienie rośnie.

 

Pochodzenie tej zależności wyjaśnia nam termodynamika statystyczna.

Ciśnienie określa z jaką siła oddziałuje gaz na daną powierzchnie, wróćmy więc do naszych kulek, które teraz jednak znajdą się w czymś:
chaos w pudelku.jpg

 

To co widzimy od razu, to to że z racji tego, że nasze cząsteczki poruszają się chaotycznie, to w końcu muszą uderzyć w ścianki czegoś w czym są.

Kiedy taka cząsteczka uderzy w ściankę dochodzi do sprężystego odbicia cząsteczki od ścianki.

Zastanówmy się teraz co zwiększa nam częstość uderzeń cząsteczek w ścianki:
a. Prędkość cząstek (im więcej w sekundę przebędą, tym szybciej w końcu w ściankę trafią)

b. Zagęszczenia cząstek wewnątrz pudełka.

 

Parametr a. opisuje równanie średniej prędkości cząstek gazu:

<v> = (3kT/m)^0,5    (5)

 

gdzie:

<v> - średnią prędkość cząstki gazu

k- stała Boltzmana

T - temperatura

m - masa cząstki

 

Z równania (5) wnioskujemy, więc że prędkość rośnie wraz z temperatura, a więc częstotliwość zderzeń rośnie wraz z temperaturą

 

Parametr b należy rozumieć jako ścisk panujący w pudełku, a każdy kto jechał autobusem miejskim, wie że ścisk tym większy im ludzi więcej, a mniejszy im większy autobus, stąd wiemy że ścisk rośnie z ilością cząsteczek, a spada ze wzrostem objętości na jakiej są upchane.

Widzimy więc, że wraz ze wzrostem temperatury i liczby moli, a spadkiem objętości rośnie częstość zderzeń.

 

Zastanówmy się, więc nad samym momentem zderzenia - cząstka porusza się w jedną stronę, a nagle zmienia swój kierunek, zmienia się więc kierunek wektora prędkości.

Jak ustaliliśmy wcześniej, każda zmiana prędkości nieodłącznie wiąże się z wystąpieniem siły, wiemy więc, że na cząstkę zadziałała siła przyłożona przez ściankę.

Tutaj do gry wchodzi trzecia zasada dynamiki Newtona - "Oddziaływania ciał są zawsze wzajemne. W inercjalnym układzie odniesienia siły wzajemnego oddziaływania dwóch ciał mają takie same wartości, taki sam kierunek, przeciwne zwroty i różne punkty przyłożenia (każda działa na inne ciało)."

 

W efekcie nie tylko na cząsteczkę zadziałała siła, ale musiała zadziałać również na ściankę! Mamy więc siłę występująca na powierzchni, a więc jest to nasze ciśnienie gazu!

 

Wróćmy teraz do równania gazu doskonałego (4), widzimy w nim że ciśnienie zależy od temperatury, objętości  i liczności cząstek, a więc parametrów które ustaliliśmy wcześniej z gruntu termodynamiki statystycznej - udało nam się powiązać parametry mikroświata (prędkości cząsteczek) z makro parametrami takimi jak temperatura, objętość, liczność - jak mnie o to zapytacie - prostota tego jest piękna :)

 

Widzimy jednak, że pojawia się nam tutaj kwestia trzeciej zasady dynamiki Newtona, co wiąże się z:
 

3. Zasada zachowania pędu

 

Rozpatrzmy poruszające się ciało, pod postacią czerwonej kulki:

 

1.jpg

 

Nasza kulka posiada pewną prędkość, która posiada swoja wartość i kierunek (równoległy do osi x) oraz posiada masę.

Mnożąc te wartości otrzymamy pęd kulki, a rzutując wektor pędu na oś X i oś Y układu otrzymamy pęd wzdłuż osi X (px) i pęd wzdłuż osi Y (py).

 

Nasza kulka zmierza na spotkanie ze ścianką (to może być dolna powierzchnia skrzydła ustawionego pod kątem 45st do opływu):

11.jpg

Ścianka przed zderzeniem posiada zerowy pęd, stąd suma pędów w układzie równa jest pędowi kulki (p), na osi X suma pędów równa jest p, a na osi Y równa jest 0.

 

Kulka w końcu dociera do ścianki:

2.jpg

 

Następuje sprężyste odbicie, w czasie którego kulka odbija się od ścianki, pod kątem równym kątowi padania, zmieniając swój kierunek o 90st, nie zmieniając jednak prędkości.

Warto zauważyć, że pęd nie zmienił swojej wartości, lecz jego kierunek się zmienił. W efekcie zmieniły się wartości pędów na konkretnych osiach. na osi X kulka ma zerowy pęd, zaś na osi Y kulka ma pęd równy -p (dlatego minus,że porusza się w 'dół' osi).

 

Rozpatrzmy teraz krajobraz po bitwie:
3.jpg

 

Jak wspomniałem wcześniej, kulka zmieniła swój pęd, jednak ze względu na zachowanie pędu zmienił się również pęd płytki (jak widać wyżej - suma pędów w układzie pozostała stała).

 

W efekcie kulka i ścianka oddziaływały na siebie siła, prowadzać do wzajemnej zmiany pędu.

Jak to się ma do wzoru:
F = dp/dt ?
No więc, dla bryły idealnie sztywnej, przyrost czasu równy jest zero (odbicie następuje momentalnie), więc siła jest nieskończona :D

W rzeczywistości, zawsze mamy do czynienia z pewnym odkształceniem sprężystym, które rozkłada oddziaływanie na siebie w czasie, a siła wartość inną od nieskończonej.

 

To pozwala nam zauważyć, że każda siła nieodłącznie wiąże się z zmianą prędkości czegoś!

 

 

5. Konsekwencje prawa zachowania pędu dla ciśnienia

 

Wróćmy do naszych kulek w pudełku:
chaos w pudelku.jpg

 

Kulki przekazują swój pęd ściankom, jednak ze względu na to, że we wszystkich kierunkach na raz, w sposób całkowicie losowy to zmiany pędu równoważą się, a pudełko nie nabiera energii kinetycznej (za to jest rozciągane na zewnątrz).

 

Zastanówmy się jednak co będzie gdy otworzymy pudełko z jednej strony (zakładamy, że pudełko jest umieszczone w próżni):
otwarte pudelko.jpg

 

W efekcie na ścinkę górną i dolną działające siły się równoważą, ale boczna ścianka jest już niezrównoważona. W efekcie powstaje asymetria ciśnień, a siła wypadkowa kieruje pudełko w stronę prawą, zaś gaz wyskakuje w lewo (przy okazji pokazaliśmy zjawisko odrzutu).

 

Jak widać działanie ciśnienia jest nieodłącznie powiązane ze zmianą prędkości gazu!

 

7. Wpływ ukierunkowanego przepływu gazu - zderzenie czołowe ;)

 

Nabyta wiedza pozwala nam odpowiedzieć na pytanie co się stanie gdy nadamy cząsteczkom gazu pewną prędkość i wyślemy na spotkanie ze ścianą.

Poruszanie się gazu w jednym kierunku pozwala zauważyć, że nagle jeden kierunek staje się uprzywilejowany pod kątem częstości zderzeń. Działa to w ten sposób, że na losowe ruchy termiczne nakładana jest prędkość przepływu, więc w tym kierunku gdzie się nałożyła następują zderzenia proporcjonalnie częściej do przyrostu prędkości.

To zjawisko zna każdy z nas gdy idzie pod wiatr (albo jedzie na rowerze, nie cierpię czołowego wiatru na rowerze).

 

8. Jak działa skrzydło - dolna powierzchnia

 

Zasada działania dolnej powierzchni skrzydła jest prosta. Nasze cząsteczki gazu poruszając się natrafiają na dolną powierzchnie skrzydła.

Chcąc nie chcąc (bo przez skrzydło nie przenikną) - muszą dostosować swój kierunek ruchu do dolnej powierzchni skrzydła.

Przyjmując kierunek, równoległy do dolnej powierzchni skrzydła, zmieniają kierunek swojego ruchu, a więc zwrot swojego pędu, kosztem zmiany pędu powierzchni w którą uderzają.

Tutaj już wygodniej jest rozpatrywać strumień gazu jako ośrodek ciągły - przyjmujemy więc, że w kontakcie z dolną powierzchnia skrzydła pewien wydatek masy zmienia swój pęd o pewien kierunek.

 

Dochodzi nam do niczego innego niż odrzutu - powietrza w dół, kosztem skrzydła do góry.

Najprostszym dowodem działania wklęsłości dolnej powierzchni skrzydła na wzrost siły nośnej jest porównanie profili o takich samych górnych powierzchniach, a coraz bardziej wklęśniętych spodach profilu.

W tym celu przygotowałem takie 3 profile:

 

rozne spody.png

 

Jest to S1223 niemodyfikowany, następnie z płaskim spodem i coś co jest dokładnie w pół drogi (tak wiem, że nieco się różnią, to bez znaczenia dla wniosków, a ja też czasem śpię)

 

Zobaczmy teraz, że zależność współczynnika siły nośnej zmienia się wraz z wysklepieniem profilu:
czvsalpa.png

 

Widać, że im bardziej dolna powierzchnia profilu odchyla strumień powietrza do dołu, tym sił☺a nośna jest większa.

 

Miejsce powstawania dodatkowej siły nośnej jest bardzo łatwo udowodnić.

Skrzydło, zaopatrzone w profil aerodynamiczny, produkuje nie tylko siłę nośną, ale też moment pochylający. Moment pochylający jest wynikiem produkcji siły nośnej w okolicach spływu skrzydła (jest tam duże ramię), więc im bardziej pracuje spływ skrzydła, tym moment pochylający jest więcej (w przypadku S1223 najmocniej powietrze zmienia swój kierunek w okolicach właśnie spływu (duży gradient krzywizny tam jest). Z racji tego, że górna powierzchnia jest identyczna, to jedyna zmiana w pracy spływu wynikać może z kształtu dolnej powierzchni.

cmvsalpha.png

 

Widzimy, że zwiększanie wklęsłości spodu nie tylko zwiększa siłę nośna, ale przesuwa środek jej parcia ku spływowi, tam gdzie profil jest coraz bardziej wcięty.

 

 

9. Jak działa skrzydło - górna powierzchnia

 

Górna powierzchnia robi to samo, co dolna, czyli odchyla strumień ku dołowi ;)

Problem polega na tym, że mechanizm zjawiska jest bardziej skomplikowany.

 

Całość rozbija się o efekt Coanda'y (człowiek nazywał się Coanda, jest samogłoska na końcu, dodajemy więc apostrof, prawda? Jeśli nie prawda, poprawcie mnie jak to się odmienia).

Efekt Coandy wynika z tego, że każdy płyn posiada swoją lepkość (która jest proporcjonalna do zwilżalności danej powierzchni - temat na kolejny długi, nudny post, ktoś chętny - to czemu nie).

Efekt nam znany, choćby z przykładania palca do wody ściekającej z kranu:
coanda_effect.gif

[źródło: http://www.formula1-...anda_effect.gif ]

 

W wyniku lepkości płynu przykleja się on do powierzchni nad którą się porusza.

W efekcie mamy podobny efekt, poruszający się nad naszym skrzydłem gaz, zmienia wektor swojego pędu, zmieniając przy okazji pęd opływanego skrzydła.

 

Najprostszym dowodem, że dochodzi do efektu odchylania się strugi jest nic innego jak wpływ kąta natarcia, na współczynnik siły nośnej.

Zwiększając kąt mamy do czynienia z coraz większą zmianą kierunku strugi, a w efekcie coraz większą zmianą pędu i siłą.

 

Celem pokazania wpływu tego efektu, musiałem się już trochę bardziej wysilić.

W tym celu zgwałciłem CalrkaY (i mnie to bolało bardziej niż jego, szczerze):

gwalcenie clarka.png

 

Celem gwałtu było stworzenie profilu o identycznym spodzie, identycznej długości górnej powierzchni, ale jednak zmieniającego kierunek ruchu strumienia gazu o inny kąt (wyrzuca strumień bardziej płasko).

Taki gwałt oczywiście rodzi problemy z separacja strumienia laminarnego, więc analiza jest dla kosmicznie wysokich Re, aby wyeliminować wpływ możliwej turbulencji.

 

W efekcie otrzymujemy taką zależność współczynnika siły nośnej od kąta natarcia:
efekt gwałtu 1.png

 

Widać, że profil 'zmodyfikowany' wytwarza siły nośnej mniej niż przed 'modyfikacją'.

 

Warto również przeanalizować współczynnik momentu pochylający od kąta natarcia:
efekt gwałtu 2.png

 

Widać, że dla 'zmodyfikowanego' profilu mamy mniejszy moment pochylający, czyli widać, że spływ pracuje znacznie słabiej.

 

Na sam koniec tematu górnej powierzchni skrzydła - jak to oddziałuje z powietrzem nad skrzydłem?

Otóż powietrze, o większym ciśnieniu, chce wejść tam gdzie ciśnienie jest niższe. Jak zwykle siła działa w dwie strony, więc nie tylko warstwa o wyższym ciśnieniu przyciąga tą o niższym, ale również działa to w drugą stronę.

 

10. Bernoulli, do domu?

 

Nie do końca.

 

Efekt Bernoulliego jest konsekwencją prawa zachowania pędu, nie możemy go całkiem wyrzucić.

Jednakże, równanie to jest jedynie pewnym przypadkiem, dla momentu gdy nasz opływ zachowuje się w sposób nieściśliwy, nielepki, struga idealnie przylega i ślad lepki skrzydła jest pomijalnie mały.

W efekcie, używa się go do charakterystyki opływu wokół profilu, ale inaczej niż przyzwyczaiły nasz książki popularnonaukowe.

 

Tj. Można go użyć do modelowania prędkości przepływu wokół profilu. Dzięki znajomości wpływu kształtu profilu, na zmianę pędu strumienia gazu możemy policzyć prędkości z jakimi porusza się strumień.

Nie ma to jednak NIC wspólnego z różnicami dróg na dolnej powierzchni skrzydła i górnej (a i to tylko pod warunkiem nie wystąpienia oderwania).

 

Zastosowanie tej metody nie jest specjalnie szerokie, ale jednak bardzo istotne.

W oparciu o nią powstała metoda odwrotna (ang. Inverse Design).

Polega ona na tym, że zadaje się programowi komputerowemu (XFoil, częściej XFLR5 w tych czasach) rozkład prędkości/ciśnień dla opływu nielepkiego, a komputer jest w stanie za pomocą metody perturbacyjnej stworzyć kształt profilu który zapewni taki rozkład ciśnień jak zadany.

Prezentuje się to tak mniej więcej:
invdesign.png

 

Widać dwie krzywe, modyfikowane profile, historia na inny czas (acz fascynująca)..

 

Z jeszcze innych ważnych rzeczy, warto wspomnieć o tym jak łączy się to prawo z równaniem gazu doskonałego (4). Gdy dochodzi do spowolnienia opływu, mamy do czynienia ze zwiększeniem zagęszczenia cząsteczek, a to zwiększa częstość zderzeń z powierzchnią, a w konsekwencji mamy większe ciśnienie (dla przyśpieszenia tak samo, ale na odwrót).

 

Podkreślę jeszcze raz - użycie prawa Bernoulliego ogranicza się jedynie do modelowania szybkości przepływu nielepkiego (bądź takiego który się przybliża nielepkim), bądź do modelowania prędkości opływu w obszarze gdzie jeszcze nie doszło do istotnego wpływu warstwy przyściennej (czyli przed obszarem separacji laminarnej, więcej niżej) i nie ma nic wspólnego z długością dróg jaką przebyło powietrze!

 

 

11. Kłopoty z kątem natarcia - część 1 - turbulencja atakuje

 

Teraz powinno paść słuszne pytanie  - czemu na kącie natarcia 30st nie można latać, w końcu strumień powinien być odchylany jeszcze mocniej i siły nośnej powinno być więcej?

 

Odpowiedzią na to pytanie jest efekt separacji laminarnej warstwy przyściennej:

image_s.GIF

[źródło: http://www.dept.aoe....t02/image_s.GIF ]

 

Aby zrozumieć co tu działa, musimy sobie przypomnieć o sile odśrodkowej.

W trakcie zmiany pędu powietrze zasysa skrzydło do góry, problem jest jednak taki, że na górnej powierzchni jedyne co trzyma opływ to efekt Coandy, który ma jednak skończoną siłę. W efekcie gdy siły odśrodkowej jest zbyt dużo dochodzi do oderwania opływu i powstania turbulencji, która zwiększa gwałtownie opór (zmniejsza się prędkość ruchu powietrza w płaszczyźnie poziomej, zasada zachowania pędu zaczyna działać na naszą niekorzyść), a jednocześnie spada zmiana pionowa, w efekcie dochodzi do gwałtownego przyrostu oporu i spadku siły nośnej, co widoczne jest na wykresie współczynnika siły nośnej od kąta natarcia w tern sposób:
przeciągnięcie.png

 

 Warto też obejrzeć sobie to zjawisko na wykresie ciśnień na płacie.

Najpierw płat pracujący normalnie:
cisnienia normalnie.png

(zakres ujemny to ciśnienie mniejsze, górna krzywa opisuje górę profilu)

Widzimy ładną, równą charakterystykę zmiany ciśnienia wzdłuż cięciwy.

 

Teraz czas na moment tuż przed przeciągnięciem:

tuż przed przeciągnięciem.png

Widzimy miejsce na górnej powierzchni skrzydła, gdzie dochodzi do nagłego wzrostu ciśnienia, jednakże profil wciąz pracuje sensownie, gdyż większość strumienia odchylana jest do dołu, wzrost ciśnienia obejmuje cześć skrzydła będącą w okolicach największej grubości profilu (czyli tam gdzie strumień łapie prędkość do dołu).

 

No i walimy się w korkociąg ;) :

katastrofa.png

 

Wzrost ciśnienia następuje już przed miejscem gdzie profil zaczyna opadać, niżej widać, że tylko dolna część skrzydła produkuje siłę nośną, górna już zrobiła sobie wolne.

Wszyscy znamy to z praktyki - wolniej, wolniej, wolniej, wolniej nie będzie nos w dół (chyba, że latamy Falconem - wtedy korek ;))

 

W tej dziedzinie jest jeszcze parę ciekawostek, ale mają one głównie wpływ na osiągi, są dosyć obszerne i skomplikowane, jeśli kogoś to interesuje, może kiedyś.

 

 

 

12. Kłopoty z kątem natarcia - część 2 - a dolna powierzchnia jest w dół, a profil wciąż produkuje siłę nośną

 

Cóż, szczerze ja tu żadnego problemu nie widzę, ale wiem, gdzie Wy możecie widzieć.

 

Zacznijmy od naszej wcześniejszej ofiary:
-2.png

 

Jak widzimy - faktycznie dolna powierzchnia jest skierowana nieco ku górze.

Przyjrzyjmy się jednak rozkładowi ciśnień, widać, że jednak jest nieco większa powierzchnia pod częścią ujemną wykresu.

Ponadto widać, że owszem dolna powierzchnia odchyla nam strumień ku górze, jednak górna wciąż odchyla ku dołowi. Mamy tu więc do czynienia z pewną przepychanką, aż do kąta natarcia równego -3.5st, wtedy dochodzą do porozumienia i wspólnymi siłami produkują jedynie opór.

 

Bardzo fajnym przykładem jest tu profil symetryczny, dla zerowego kąta natarcia wykresy dolnego i górnego ciśnienia idealnie się pokrywają, a w obie strony zmian kątów natarcia rozłażą się tak samo :)

 

13. Kłopoty z kątem natarcia - część 3 - na dole też się odrywa

 

Trzeba również zauważyć, że separacja opływu nie jest zjawiskiem ekskluzywnym dla górnej powierzchni płata, w pewnych warunkach może zajść też na dolnej.

Pierwszy taki przypadek to oczywiście lot na plecach, wtedy dolna powierzchnia staję się górną i tyle.

 

Ciekawszym przypadkiem są profile mocno wysklepione, tam oderwanie na dolnej powierzchni może zajść dla niskich kątów natarcia, kiedy te profile produkują wciąż dodatnią siłę nośna.

Weźmy na warsztat taki profil:
oderwanie na dole.png

 

Oznaczony strzałką fragment opisuje dolną powierzchnię płata, która produkuje ujemne ciśnienie. Wynika to z tego, że strumień powietrza, w trakcie oderwania, został skierowany do góry, a jednocześnie nie przykleił się na tyle, aby pozostała część spodu, mogła go skierować ku dołowi.

 

14. Klapa w dół, co się dzieje

 

Porównajmy profil dla klapy (lotki) wychylonej w dół i bez tego wychylenia:
klapa w dol.png

 

Obejrzyjmy rozkład ciśnienia dla 4st kąta natarcia bez klapy:
bez klapy.png

 

I ten sam kąt z klapą:
z klapa.png

 

To co widzimy to to, że:
a. Ciśnienie na spodzie wzrosło dwukrotnie w okolicach spływu

b. Na górze najpierw dochodzi do gwałtownego spadku ciśnienia, a później jednak szybko rośnie. Jest to wynik separacji strugi, nie jest się ona w stanie dokleić do górnej powierzchni tak głęboko odchylonej w dół.

 

Obu fenomenów nie da się wyjaśnić na bazie różnic w drodze przepływu.
 

 

15. Podsumowanie

 

Siła nośna to prosta rzecz, da się wyjaśnić na gruncie naprawdę prostej fizyki, nie róbmy z tego wiedzy tajemnej i na pytanie "A dlaczego samolot lata?" nie odpowiadajmy stwierdzeniem "Dzięki prawu Bernoulliego". Nazwanie zjawiska nie powoduje, że je rozumiemy, to takie nasze oszustwo, żeby się poczuć lepiej. Dopiero gdy jesteśmy w stanie zejść do fizycznych podstaw zjawiska, to dopiero wtedy wiemy na czym zjawisko polega. Tak jak ktoś powiedział - świat jest prosty, fizyka wszystkie najbardziej skomplikowane rzeczy rozwija z najprostszych zasad.

 

16. Od autora

 

To co przedstawiłem wyżej to nie jest moja religia, nie opiera się na mojej wierzę, nie opiera się o poglądy, to podstawy fizyczne, a fizyka to nauka.

Dlatego nie wahajcie się pytać, na każde merytoryczne pytanie będę odpowiadał z uporem maniaka (dlaczego? Z szacunku do tych którzy w swoim czasie mi odpowiadali), proszę jednak o okazanie szacunku do mojej pracy, włożonej w ten post i zwyczajne czytanie dokładnie - przed zadaniem pytania.

 

A na sam koniec - Jeśli tu dotarłeś - wisisz mi puszkę Coli Zero, nikt nie mówił że wiedza jest za darmo :P 


  • 12


#664931 Piper J3C konstrukcja z rurek

Napisane przez widar123 w 18 kwiecień 2017 - 23:39

Jak widać temat barwienia alu wzbudził dość duże zainteresowanie, więc postanowiłem podzielić się tą technologią.

Na początek przygotowałem zdjęcia z potrzebnych materiałów i narzędzi, które do tej pory służą mi bezproblemowo.

 

1. Ramka do wieszania przedmiotów w czasie anodowania. Jako że bedziemy mieli do czynienia z substancjami żrącymi (tu zachować szczególną ostrożność), najlepszym rozwiązaniem będzie wykonanie jej z aluminium (dobrze przewodzi prąd i nie koroduje). U mnie została zrobiona z prętów kwadratowych zkręconych śrubami. Każdy z prętów (tu na zdjęciu poziome) mają na jednym końcu podkładki z tworzywa, aby oddzielić je galwanicznie (anoda i katoda), tylko jeden pręt poziomy łączy się galwanicznie z jednym pionowym.

 

anoda03.jpg

 

Tu widać podkładki na jednym z prętów

 

anoda02.jpg

 

Do elektrody (-) katoda przykręcona jest blacha również z alu (zalecane jest podobno ołowiana, ale nie miałem i jak się okazuje ta alu również spełnia swoje zadanie)

W moim przypadku jest to blacha z gatunku PA6 o grubości 3 mm

 

anoda04.jpg

 

2. Nizbędnym środkiem do usuwania wszelkich zabrudzeń i jednocześnie nadania wstępnej porowatości jest NaOH (również substancja bardzo żrąca UWAGA!!!), prawdopodobnie popularny kret do udrażniania rur kanalizacyjnych to to samo. Ja bardzo dawno kupiłem czysty NaOH w sklepie chemicznym i do tej pory jeszcze nie zużyłem.

 

anoda05.jpg

 

3. Środkiem w którym będziemy anodować jest kwas siarkowy H2SO4. Oczywiście obecnie dostępny na rynku jest tylko w postaci elektrolitu do akumulatorów (czysty stężony tylko na specjalne zamówienie) ale to w zupełności wystarczy, zwłaszcza że i tak będzie rozcieńczany.

 

anoda06.jpg

 

4. Pojemnik najlepiej z tworzywa (nie grozi pęknieciem w przypadku szklanego) do elektrolitu. W moim przypadku jest to 5 litrowy zbiornik do którego wlałem 1l kwasu pokazanego na zdjęciu wyżej i dopełniłem to 4l wody (najlepiej destylowanej). Tu trochę uwagi, przy anodowaniu niewielkich przedmiotów takich jak moje felgi, taka ilość elektrolitu nie jest przesadą. W mniejszej ilości np 1l całości proces może nie zachodzić tak jak byśmy sobie tego chcieli, a to za sprawą wydzielanego ciepła podczas przepływu prądu, co jest zjawiskiem nie kożystnym przy anodowaniu. Temperatura podczas anodowania nie powinna przekraczać 18 st C, a najlepiej utrzymać ją w okolicach 15. Dlatego przy większych przedmiotach dobrze jest całą wannę z elektrolitem zanurzyć w dodatkowym zbiorniku wypełnionym wodą z ciągłą wymianą. Do zastosowań modelarskich, gdzie większość przedmiotów jest niewielka, takie rozwiązanie jak na zdjęciu w zupełności wystarczy.

 

anoda07.jpg

 

5. Dodatkowy pojemnik do wytrawiania w wodorotlenku sodu. Kąpiel sporządzam z 1 l wody + ok 1 łyżka stołowa granulek NaOH. Poniżej pojemnik z roztwórem nieco już przepracowany, stąd trochę osadu na dnie, ale nie przeszkadza to w dalszym użytkowaniu.

 

anoda08.jpg

 

6. Zawieszki na których będzie można zawiesić przedmioty do anodowania, w zależności od kształtu przedmiotu musimy sobie dobrać odpowiednio kształtem tak, aby w trakcie procesu zapewnić maksymalnie pewny kontakt elektryczny, a jednocześnie pamiętać o tym że w miejscu kontaktu warstwa tlenku bedzie minimalna, dlatego miejsce kontaktu wybieramy tam gdzie powierzchnia do barwienia będzie mało widoczna ( u mnie np. do wewnętrznej części felgi posłużyły zawieszki te po lewej stronie z pierścieniami sprężyście osadzonymi w otworze na łożyska). Materiałem na zawieszki jest również alu, ale raczej z gatunku PA38 (bardzo popularnego dostępnego w Castoramie), daje się łatwo formować i jednocześnie ma pewną sprężystość wystarczającą do klinowania zawieszki w przedmiocie. 

 

anoda10.jpg

 

7. Pojemnik z barwnikiem, tu pełna dowolność, choć najlepiej jak jest to pojemnik przejrzysty, bo widać co się w środku dzieje ;-). Barwnik rozpuszczamy w wodzie. Intensywność wybarwienia trzeba niestety samemu wypraktykować, bo zależy ona od bardzo wielu czynników ( stopnia wytworzenia warstwy tlenkowej na powierzchni alu, rodzaju barwnika, temperatury barwnika i jego nasycenia, czasu barwienia). Do uzyskania podobnego rezultatu jak w przypadku wspomnianych felg użyłem 0,5 l wody 1 torebkę barwnika i czas ok 30 min. w temperaturze ok 50 st C.

 

anoda11.jpg

 

Barwnikiem jest proszek barwiący f-my ARGUS do tkanin, ale myślę, że inne podobnego typu preparaty barwiące, będą równie dobrze sprawować swoją rolę. Istotą barwienia jest wnikanie drobin barwnika w wytworzone podczas procesu anodowania pory tlenku aluminium.

 

anoda12.jpg

 

8. I na koniec bardzo ważnym elementem całej procedury jest zasilacz z ogranicznikiem lub korzystniej stabilizacją prądu. Zasadą jest ustawienie podczas anodowania napięcia ok 15 V i prąd ok 1 A na każdy dm2 powierzchni przedmiotu. Zwłaszcza w pierwszym momencie kiedy nie ma jeszcze warstwy tlenku, proces anodowania jest bardzo intensywny, co skutkuje przepływem dużego prądu, brak jego ograniczenia może spowodować, że nie doczekamy się oczekiwanej warstwy tlenku, bo intensywnie zachodzący proces elektrolizy powoduje odrywanie początkowo delikatnej warstwy.  Z czasem proces przechodzi etap z intensywnego w bardziej łagodny, co widać po spadku prądu (powstająca warstwa tlenku nie przewodzi prądu) a oznacza to, że mamy właśnie powstającą anodę na naszym przedmiocie.

 

anoda13.jpg

 

To w skrócie o materiałach i oprzyrządowaniu, w kolejnym poście co i jak po kolei. CDN..


  • 11


#662654 Stabilizator lotu - dlaczego polecam...

Napisane przez Shock w 03 kwiecień 2017 - 16:09

Przykry temat... :) 

Szkoda że manualne umiejętności zastępuje się elektroniką...

Teraz kogoś obserwując jak dobrze lata, człowiek myśli też bym tak chciał ,nabiera się szacunku dla tego kogoś bo coś sobą reprezentuje.

Za niedługo będziemy obserwatorami samo startujących ,lądujących ,wykonujących sekwencję zaprogramowanych figur modeli a pilot będzie tylko "słupem" trzymającym radio .I będzie dumny że potrafił to zaprogramować bo latać oczywiście i tak bez tego by nie potrafił....


  • 11


#647902 Zamykanie tematów "politycznych"

Napisane przez AndrzejC w 17 grudzień 2016 - 12:01

"Temat zamknąłem i zawnioskowałem do Administracji o zakaz wszelkich dyskusji politycznych na naszym forum."

 I to jest słuszna koncepcja.I CHWAŁA Ci za to! Kol. Tomaszu!

Sam miałem to zaproponować. W tym internecie już tyle jest o polityce , że  TU powinna być odskocznia od tego politycznego dziadostwa. I propozycja moim zdaniem jest jak najbardziej słuszna 0 polityki na forum!

A.C.


  • 11


#753383 Lądowanie z kręgu czyli dlaczego Respect "wyje" w locie...

Napisane przez japim w 27 lipiec 2019 - 06:48

Czyli dobrze pamiętałem !

No tak, już mam twój obraz modelarza. First i Respect hehehe...


Człowieku. Ogarnij się. Jeżeli to jest drwina i wysmiewanie się z innego modelarza bo lata innym modelem i ma inną opinie niż Ty to chyba Ci się coś pomyliło. To jest hobby. Czy z modelarzy którzy latają piankowymi modelami dla relaksu tez będziesz się śmiał? Po prostu żenada.
  • 10


#711524 Budowa od podstaw A6M5 Zero w skali 1-4,8

Napisane przez dyra63 w 09 czerwiec 2018 - 09:33

Miało nie być zdjęć,ale niech tam wrzucam dwa .Tak wygląda pomalowany ,jeszcze na górę przyjdzie dodatkowo półmatowy bezbarwny z utwardzaczem.

Załączone miniatury

  • 3.jpg
  • 4.jpg

  • 10


#649323 Modelarze z Rudy Śląskiej

Napisane przez Francka w 31 grudzień 2016 - 15:42

Tak w ten Sylestowy dzień chcemy złożyć wszystkim modelarzą  życzenia  Zdrowia Szczęścia i Wysokich lotów w nowym roku , od całej ekipy Klubu Modelarskiego "Gwarek" z Rudy Śląskiej.

 

I coroczne zdjęcie z sylwestrowego spotkania dołączam

image1.JPG


  • 10


#637807 11.09.2016 - IX Międzynarodowy Piknik Modelarski w Raciborzu

Napisane przez Ana w 14 wrzesień 2016 - 08:56

No to teraz moja kolej  :) Przegrzana łeb, momentami tyle modeli naraz w powietrzu, że kamerzystka dostawała oczopląsu starając się nadążyć uchwycić te piękne loty :blink: Najważniejsze że szczęśliwa, fajnie że mogłam ten dzień spędzić z Wami, że udało mi się większość sfilmować i mogłam odpłynąć po raz kolejny przy montowaniu pamiątkowego filma :D Było super, niezła frekwencja - oby tak dalej! :) No to odliczamy do jubileuszowego pikniku! Zapraszam do oglądania :)

 

 

Ps: Chłopakii... ja od czasu do czasu zerkam na Wasz fb ;) na pikniki zaczęłam jeździć rok temu, latam w Rudzie Śląskiej, Brawo! mieszkam w Świętochłowicach - tak, latanie mnie rajcuje ;) :P ekhm... resztę przemilczę... :P :lol:


  • 10


#573235 Wicherek 10 GAM model hobby

Napisane przez Motylasty w 26 czerwiec 2015 - 09:29

ja wogóle uważam że modelarstwo z depronu, to nie modelarstwo, to pujśćcie na łatwizne i tyle

 

A ja uważam, że kto nie zbudował modelu odrzutowca z prawdziwą turbiną, gdzie cała konstrukcja jest  z węgla, aramidu, tytanu i kevlaru, tylko bawi się w jakiejś balsie i sklejce

to szmaciarz, a nie modelarz. To też PUJŚĆCIE na  ŁATWIZNE


  • 10


#539390 Lotnisko Bydgoszcz Fordon

Napisane przez kaszalu w 06 styczeń 2015 - 13:32

Witam Wszystkich !

Dzień powitał nas piękną , słoneczną pogodą  a daleki zew lotniska wzywał cichutko PRZYJEDŹ, PRZYJEDŹ, PRZYJEDŹ .... :P

Więc wszyscy lotniczy schizofrenicy stawili się tłumnie na zew natury aby polatać, pogadać i jaja powyczyniać !!! :D  :D  :D

Dzisiaj święto Trzech Króli, ale zdominowane zostało przez cztery szalone Fun Cuby i ich wspaniałych pilotów - sami zobaczcie co z tego wyszło !! :)  B)

Jedno jest pewne - WSZYSCY mieli masę pozytywnych emocji i akumulatory naładowali !! :)

Pozdrowienia dla Wszystkich .

 

https://www.youtube.com/watch?v=XelmsydMkgE&feature=youtu.be

https://www.youtube.com/watch?v=9cNTIMg4LPY&feature=youtu.be

https://www.youtube.com/watch?v=zKcXckvVHhs&feature=youtu.be

Załączone miniatury

  • 201501062963.jpg
  • 201501062967.jpg
  • 201501062962.jpg
  • 201501062968.jpg
  • 201501062969.jpg
  • 201501062975.jpg
  • 201501062986.jpg
  • 201501062985.jpg
  • 201501062987.jpg
  • 201501062991.jpg
  • 201501062994.jpg
  • 201501062997.jpg
  • 201501063005.jpg
  • 201501063007.jpg
  • 201501063009.jpg
  • 201501063008.jpg
  • 201501063011.jpg
  • 201501063021.jpg
  • 201501063020.jpg
  • 201501063028.jpg
  • 201501063030.jpg
  • 201501063033.jpg
  • 201501063037.jpg
  • 201501063038.jpg
  • 201501063040.jpg
  • 201501062965.jpg

  • 10